Het is fascinerend hoe iemand die bij leven veel werd verguisd, genegeerd en voor gek werd verklaard na zijn dood ineens een soort van held wordt. Ineens houdt iedereen van hem. Nu the king of pop is overleden is opnieuw de gekte uitgebroken. De oude en bekende uitroep Le roi est mort. Vive le roi! heeft een compleet nieuwe betekenis gekregen met zijn overlijden. Ik zag op tv mensen intens bedroefd zijn en schreeuwen dat Michael Jackson een held was. En ik moet zeggen, ik kan ze wel een beetje begrijpen.

Toen ik een jaar of 10 was zat ik op de basisschool met 4 meisjes en nog 1 andere jongen in de klas. Muziek interesseerde me niet zo heel veel, ik luisterde naar de radio maar echt fan was ik van niemand. In tegenstelling tot de anderen. De meisjes waren fan van 2 Unlimited en Roxette en die andere jongen was gek van Michael Jackson, helemaal gek. In geuren en kleuren vertelde hij over een concert waar hij geweest was en knikte maar een beetje, het zal wel.

Tot ik op een woensdagmiddag bij hem ging spelen en hij me een video van een concert liet zien. De rest van die week en de week daarop ben ik elke middag bij hem gaan spelen en heb ik elke middag met een glas limonade en een zakje chips met open mond naar dat concert gekeken. Want wat kon die man dansen en wat een geweldige show!

Dagenlang hebben we geoefend om de moonwalk en al die andere moves te leren. Zanger zouden we nooit worden, dat wisten we, maar dansen met Michael moest met veel oefenen toch mogelijk zijn. Een paar weken later waren we een ervaring rijker en een illusie armer.

Later ben ik meer naar zijn muziek gaan luisteren. Zijn oude werk vond ik prachtig. Vooral het nummer Black or white vond en vind ik geweldig en heeft alles wat een lied moet hebben. Zijn latere werk heb ik een heel stuk minder kunnen waarderen.

Vanavond kwamen ineens al die herinneringen bij me naar boven toen ik op tv een concert van Michael zag. En ik kan alleen maar zeggen, le roi est mort, vive le roi!